به جان جوشم که جویای تو باشم

خسی بر موج دریای تو باشم

تمام آرزوهای منی، کاش،

یکی از آرزوهای تو باشم

                                              (شفیعی کدکنی)

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است...

مردم از درد و به گوش تو فغانم نرسید

جان ز کف رفت و به لب راز نهانم نرسید

گر چه افروختم و سوختم و دود شدم

شکوه از دست تو هرگز به زبانم نرسید

به امید تو چو آیینه نشستم همه عمر

گرد راه تو به چشم نگرانم نرسید

غنچه ای بودم و پرپر شدم از باد بهار

شادم از بخت که فرصت به خزانم نرسید

من از پای درافتاده به وصلت چه رسم

که به دامان تو این اشک روانم نرسید

آه! آن روز که دادم به تو آیینه دل

از تو این سنگدلی ها به گمانم نرسید

عشق پاک من و تو قصه خورشید و گل است

که به گلبرگ تو ای غنچه لبانم نرسید