درا رو بستم از اون وقت ....

دیگه مهمون نمیاد

تو دیروز، بر چشم من، چشم بستی

به صد ناز در دیده من نشستی

مرا با دو چشمی که آتشفشان بود

نگه کردی و خنده بر لب شکستی

ز چشم سیه مست ناز افرینت

به جان و تنم مستی خواب می ریخت

نگاهت چو می تافت بر دیده من

به شام دلم موج مهتاب می ریخت

چو لبخند روی لبت موج می زد

دل من از آن موج توفانسرا بود

چو نسرینه اندام تو، تاب می خورد

مرا حیرت از شاهکار خدا بود

پی نوشخندی چو لب می گشودی

به دندان تو بود لطف سپیده

ندانم که الماس دندان نما بود

و یا اشک مهتاب، بر گل چکیده؟

بسی رفت و بی مستی عشق بودم

به چشمت قسم، مستی از سر گرفتم

تو دیشب نبودی، خیالت گواه است

که او را به جای تو در بر گرفتم

پس از این دلم بر تو چون گور سرد است

بیا بخت من شو، در آغوش من باش

مرو، بی تو شبهای من بی ستاره است

تو پروین شبهای خاموش من باش.

                                                    مهدی سهیلی

کسی نیست که بگوید!!

عاشقی گناه است؟ کفر است؟ آخر اشتباه است؟

نه!

عاشقی دردیست که درمانی ندارد

عاشقی کفریست که تاوانی ندارد

عاشقی اشتباهی است که بخشایش ندارد

یک کلام،

در این دنیا عاشقی جایی ندارد

عاشقی در این دنیا معنا ندارد…

کودک نجوا کرد، خدایا با من حرف بزن

مرغ دریایی آواز خواند              کودک نشنید

سپس کودک فریاد زد              خدایا با من حرف بزن

رعد در آسمان پیچید اما کودک گوش نکرد

کودک نگاهی به اطرافش انداخت و گفت:

خدایا بگذار ببینمت

ستاره ای درخشید                 ولی کودک توجه نکرد

کودک فریاد زد                       خدایا به من معجزه ای نشان بده

و یک زندگی متولد شد            اما کودک نفهمید

کودک با ناامیدی گریست         خدایا با من در ارتباط باش

بگذار بدانم کجایی                

خدا پایین آمد                        و کودک را لمس کرد

                                        ولی کودک پروانه را کنار زد و رفت…

پشت این حجم ضخیم دلگیر

زیر این سقف بلند غمگین

که پر از تنهایی است

سرزمینی همه سبز

دشتهایی همه آزاد

مردمانش همه شاد

و عروسک هایش!

عشق می ورزیدند،

زندگی را می فهمیدند

روزگاری خانه ام آنجا بود

توی آن دشت همیشه آزاد

و تنم را

شبنمی سرد شستشو می داد

اما اکنون

متل یک شب زده در حسرت صبح

مانده ام چشم به راه

که بیاید خورشید

وشب از کوچه قلبم برود.