ولی آهسته می گویم الهی بی اثر باشد...

..................

تولدت مبارک

بر در خانه قلب تو بسی حلقه زدم

عاقبت نیز تو از سنگدلی در نگشودی

نه دل از مهر تو کندم، نه از آن خانه گذشتم

چه کنم وای که سهم من از این عشق تو بودی

نزند تيغ سحر

بر نيايد آفتاب....

انگار خوشی نمی خواست، من مزه شو بفهمم..

گریه کردم

 دیدم آن کنج غم آلوده هنوز

مانده صد شاخه خشکیده یاس

با خود این زمزمه کردم:

مرو ای غم که در این کلبه مرا هم نفسی نیست

بی تو در خانه ی من همدم فریادرسی نیست...

خداوندا!

به مسلخ بردن انسان را

به دار آویختن عشق و محبت را

به گورستان سپردن آرزوها را

و دل بستن چه دردی بود!

باور نمی کنم اکنون

آن دستهای صادق و محجوب

آلوده اند به خون نجابتم ...........................

دل بیمار مرا دیدی و خندیدی و رفتی

راز دلدادگیم گفتم و مهتاب گریست

حال دلدادگیم دیدی و خندیدی و رفتی

از هر جا می گذشتید گل به پاتون می ریختم

شما، به جاش تو قلبم هزار تا خنجر کردید

عزیز بودید  فراوون

زجرم دادید چه آسون

وجودتونو با زجر، برام عزیز تر کردید

چه سخت است زندگی هنگامی که ما احساس کنیم در زیر آسمان کسی نیست که ما را دوست بدارد

                                                     لرد آویبوری

اما معلومه

نخواد بیاد که پنهون نمیاد...