آن روزهاي خوب كه ديديم همه خواب بود.

خوابم پريد و خاطره ها در گلو شكست......

ساكنان دريا پس از مدتي ديگر صداي امواج را نمي شنوند...

چه تلخ است قصه عادت . . . . . . .

کلاغ قصه، گرد سفر از خود تکاند. هنوز آرام نگرفته بود که :

کودک به خواب رفت.

مادر گفت: قصه ی ما به سر رسید، کلاغه به خونش نرسید.

و کلاغ بر آوارگی خود گریست و پر کشید....

سردمه

مثل آغاز حیات گل یخ

جشن مرگم بر پاست .  .  .  .   .   .   .

گفتم مي روم ،

 و در مرام ما رفتن مردن بود ...............

صدای پای تو كه می روی

و صدای پای مرگ كه می آید...

دیگر چیزی را نمی شنوم

.

.

.

آری از شوق به هوا می پرم..

خوب می دانم سال هاست که مرده ام ........

مرگ در هر حالتی تلخ است ،  

اما من دوست تر دارم که چون از ره در آید مرگ،

در شبی آرام،

چون شمعی شوم خاموش...

از وقتي كه روباه مرد زاغ لب به غذا نزد..

جسدش را كه پيدا كردند، يك قالب پنير دست نخورده كنارش بود......

دیگر ز پا فتاده ام ای ساقی اجل

لب تشنه ام..

بریز به کامم شراب را

ای آخرین پناه من آغوش باز کن

تا ننگرم پس از رخ او آفتاب را.........................

بیراهه رفته بودم آن شب

دستم را گرفته بود و می کشید

زین بعد همه ی عمرم را بیراهه خواهم رفت.........

ولی آهسته می گویم الهی بی اثر باشد...

..................

تولدت مبارک

بر در خانه قلب تو بسی حلقه زدم

عاقبت نیز تو از سنگدلی در نگشودی

نه دل از مهر تو کندم، نه از آن خانه گذشتم

چه کنم وای که سهم من از این عشق تو بودی

نزند تيغ سحر

بر نيايد آفتاب....